Süperman’i bilmeyenimiz yoktur sanırım. Mavi elbise ve kırmızı pelerin. Yumruğunu sıkar, kolunu ileri uzatır ve uçar. Her Süperman sever kendini Clark Kent’in yerine  koymuş ve uçtuğunu hayal etmiştir. Ben de ilk uçuşumu Süperman’i taklit etmek suretiyle, sünnet pelerinim ile salondaki çekyatlar arasında yapmıştım.
Uçma sevgisi hafızama belki Süperman ile kazınmıştı bunu hatırlamıyorum ama yamaç paraştütünü hayatımın ilk tatilini yaptığım 1987 yılında, Ölüdeniz de görmüştüm. Süperman gibi değildi fakat gerçekten uçuyordu. Bir gün, evet bir gün bende yamaç paraşütü yapacağım demiştim kendi kendime.
Televizyonda yıllar boyu yamaç paraşütü yapanları gıpta ile izledikten sonra ilk tandem uçuşumu 2008 yılında Tekirdağ Uçmakderedeki yamaç paraşütü festivalinde gerçekleştirdim. 7nci kattan aşağıya bakamayan ben, tam 660 metreden kendimi boşluğa bırakmıştım. Yamaç paraşütünü gördükten tam 21 yıl sonra uçuyordum evet tıpkı süperman gibi uçuyordum. Bunun en büyük kanıtı bizimle aynı irtifada uçan bir kuştu. Rüzgar ılgıt ılgıt eserek yüzüme çarparken, Uçmakderenin harika manzarasını izlemek müthişti. 7 dakika süren bu uçuş, bana 1 dakikadan fazla gelmemişti. Yere indikten sonra tekrar uçmayı istemiş fakat yeterince param olmadığı için gerçekleştirememiştim. Damarlarımda artık tedavisi olmayan uçuş virüsü dolaşıyordu.
Bir sonraki yıl ikinci uçuşumu yamaç paraşütü ile tanıştığım yer olan Ölüdenizde yaptım. İrtifa Uçmakderenin neredeyse 3 katı idi. 1700 metre pistinden kalktıktan sonra korkudan titremeye başlamıştım. Bu titreme yaklaşık 3 dakika kadar sürmüştü. Pilot düşmeyeceğimi iddaa etse de benim sakinleşmem 8 dakika kadar zaman almıştı. Kartpostallarda, televizyonlarda, dergilerde gördüğüm Ölüdenizin o eşsiz manzarası ayaklarımın altındaydı.
Yere inince, kendime şu soruyu sordum, neden bu işin eğitimini almıyorum? Evet eğitim almalıydım. İstanbul’a dönünce araştırmalara başladım ve Ikarus firmasını buldum. Kendilerinin eğitim programını inceledim fakat bir türlü denk getirip eğitime başlayamadım. Nihayet Temmuz 2011 de, sevgili hocam Kadir Aksoy’dan eğitim alarak single uçuşlarıma başladım. Yamaç Paraşütü ile uçmak o kadar keyifli ki günboyu toplam 35 dakika uçabilmek için, İstanbul – Uçmakdere arasında geliş gidiş 6 saat yola ve koca bir masrafa katlanıyordum. Yamaç Paraşütü için hertürlü manevi sıkıntıya katlanabilirdim fakat maddi olarak İstanbul – Uçmakdere geliş gidişi beni zorlamaya başlamıştı artık İstanbulda bu spor ile uğraşan birilerini bulmak farz olmuştu. Derken hazreti google da bir arama yaparak Hikmet Birdemir’e ulaştım. Kendisi 15 yıllık pilottur ve yamaç paraşütü aşığıdır. Bu sporda kendimi geliştirmemden ekipman satın almama kadar her konuda yardım etmiştir. Hikmet Birdemir ile tanışmam sporu daha iyi tanıma, diğer pilotlarla tanışma, geliş gidiş masraflarını azaltma gibi bir çok konuda bana katkı sağladı. Halen kurduğumuz Uçalım grubu ile haftasonları hava nerede ise biz orada uçuyoruz.
Yamaç Paraşütü (Paragliding) öyle bir tutkudur ki bir kere yaptığınızda artık aklınızdan başka bir şey geçmez. Uçmadığınız zamanlarda rüzgarın nereden estiğini, şiddetinin ne olduğunu hesaplamaya çalışır daha önce farketmediğiniz tepelerle ilgilenmeye başlarsınız. Siz çalışırken arkadaşlarınız uçuyorsa içinizi derin bir hüzün kaplar. Haftasonu uçulacak hava yoksa kendinizi kafeslenmiş bir kuş gibi hissederseniz.
Yazıyı bir klişe ile bitirmek gerekirse, Yamaç Paraşütü anlatılmaz, yaşanır!!!